رباعی شماره 1730 از دیوان شمس مولانا

ای طالب دنیا تو یکی مزدوری

وی عاشق خلد ازین حقیقت دوری

ای شاد بهر دو عالم از بی‌خبری

شادی غمش ندیده‌اش معذوری

تفسیر رباعی 1730 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به نکوهش دلبستگی به دنیا و غفلت از حقیقت عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای طالب دنیا! تو تنها یک مزدوری،» «و ای عاشق بهشت! از این حقیقت دوری.» «ای شاد از هر دو عالم از بی‌خبری!» «شادی که غم عشق را ندیده است، معذور است!» این رباعی، بیانگر این است که دلبستگی به دنیا و حتی بهشت، مانع رسیدن به حقیقت عشق است، و نشان‌دهنده‌ی این که تنها کسی که درد عشق را چشیده باشد، ارزش واقعی آن را می‌داند.