ای دوست ترا رسد اگر ناز کنی
ناساز شوی باز دمی ساز کنی
زان میترسم در جفا باز کنی
مکر اندیشی بهانه آغاز کنی
این رباعی به ترس عاشق از جفاکاری و مکر معشوق میپردازد. مولانا میفرماید: «ای دوست! تو را سزاست اگر ناز کنی،» «ناسازگار شوی و باز لحظهای سازگار شوی.» «از آن میترسم که در جفا را باز کنی،» «مکر اندیشه کنی و بهانه آغاز کنی!» این رباعی، بیانگر بیقراری عاشق از نوسانات اخلاقی معشوق، و نشاندهندهی ترس او از بیوفایی و فریبکاری معشوق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی