رباعی شماره 1706 از دیوان شمس مولانا

ای داده مرا چو عشق خود بیداری

وین شمع میان این جهان تاری

من چنگم و تو زخمه فرو نگذاری

وانگه گوئی بس است تا کی زاری

تفسیر رباعی 1706 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به بیداری ناشی از عشق الهی و تأثیر دائمی معشوق بر عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای آنکه مرا چون عشق خود، بیداری دادی،» «و این شمع را در میان این جهان تاریک (قرار دادی).» «من چنگم و تو زخمه را فرو نمی‌گذاری،» «و آنگاه می‌گویی: “بس است، تا کی زاری؟”» این رباعی، بیانگر این است که عشق الهی، باعث بیداری و روشنی دل می‌شود، و نشان‌دهنده‌ی تأثیر مداوم معشوق بر عاشق که او را به حال زاری می‌اندازد.