رباعی شماره 1699 از دیوان شمس مولانا

ای ترک چرا به زلف چون هندوئی

رومی رخ و زنگی خط و پر چین موئی

نتوان دل خود را به خطا گم کردن

ترسم که تو ترکی و به ترکی گوئی

تفسیر رباعی 1699 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به توصیف زیبایی‌های متناقض معشوق و هراس از فریب او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای ترک (زیبارو)! چرا با زلف چون هندی (تیره) هستی؟» «روی رومی (سفید) و خط زنگی (تیره) و پر از چین مویی!» «نمی‌توان دل خود را به خطا گم کرد،» «می‌ترسم که تو ترک باشی و به زبان ترکی (بی‌رحمانه) بگویی!» این رباعی، بیانگر زیبایی‌های متضاد معشوق که دل عاشق را می‌رباید، و نشان‌دهنده‌ی ترس عاشق از بی‌رحمی و فریب معشوق.