ای باغ خدا که پر بت و پر حوری
از چشم خلایق اینچنین چون دوری
ای دل نچشیدهای می منصوری
گر منکر آن باغ شوی معذوری
این رباعی به تجلیات خداوند در عالم و پنهان بودن آن از دید ظاهربینان میپردازد. مولانا میفرماید: «ای باغ خدا که پر از بت (زیباییها) و پر از حوری (جلوهها) هستی،» «چرا اینچنین از چشم خلایق دوری؟» «ای دل! می منصور (شراب عشق حق) را نچشیدهای،» «اگر منکر آن باغ شوی، معذوری!» این رباعی، بیانگر این است که جلوههای الهی در عالم فراوانند اما از دید ظاهربینان پنهانند، و نشاندهندهی این که تنها با چشیدن می عشق الهی میتوان این تجلیات را درک کرد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی