رباعی شماره 1691 از دیوان شمس مولانا

ای باده تو باشی که همه داد کنی

صد بنده به یک صبوح آزاد کنی

چشمم به تو روشنست همچون خورشید

هم در تو گریزم که توام شاد کنی

تفسیر رباعی 1691 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تأثیر حیات‌بخش باده‌ی عشق الهی و آزادی‌بخشی آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای باده! تو باشی که همه را عدالت می‌بخشی،» «صد بنده را به یک بامداد آزاد می‌کنی.» «چشمم به تو روشن است همچون خورشید،» «هم در تو پناه می‌جویم که تو مرا شاد کنی!» این رباعی، بیانگر این است که باده‌ی عشق الهی، باعث آزادی و رهایی از تعلقات می‌شود، و نشان‌دهنده‌ی پناه بردن عاشق به این باده برای رسیدن به شادی.