ای از تو مرا گوش پرودیده بهی
خوش آنکه ز گوش پای بر دیده نهی
تو مردم دیدهای نه آویزهٔ گوش
از گوش بدیده آ که در دیده نهی
این رباعی به توصیه به بینایی حقیقی و برتری چشم دل بر گوش میپردازد. مولانا میفرماید: «ای از تو (خداوند)، گوش من پر و دیدهام بهتر (بیناتر) شد،» «خوشا آنکه از گوش (شنیدن)، پا بر دیده (دیدن باطن) بگذارد.» «تو مردم دیده (اهل بینش) هستی، نه آویزهی گوش (ظاهربین)،» «از گوش به دیده بیا که (خود را) در دیده (چشم باطن) قرار دهی!» این رباعی، بیانگر این است که شنیدن تنها کافی نیست، باید به بینش باطنی رسید، و نشاندهندهی برتری دیدن با چشم دل بر شنیدن با گوش ظاهر.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی