ای بر نمک تو خلق نانی بزده
بر مرکب تو داغ نشانی بزده
حیفست که سوی کان رود آن بر سیم
پنهان چون جان و بر جهانی بزده
این رباعی به ارزش معشوق و تأثیر او بر عالم میپردازد. مولانا میفرماید: «ای بر نمک تو، مردم نان (بهره) زدهاند،» «بر مرکب تو، داغ نشانی زدهاند.» «حیف است که آن نقره (ارزش) به سوی معدن رود،» «پنهان چون جان و بر جهانی زده است (آشکار است)!» این رباعی، بیانگر این است که معشوق، منبع بهره و نشانه برای عالم است، و نشاندهندهی این که او گرچه پنهان است، اما تأثیرش بر عالم آشکار است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی