ای کان العباد ما اهواه
ما یذکرنا فکیف ما ینساه
قدر ان به القلوب والافواه
قد احسن لا اله الا الله
این رباعی (به زبان عربی) به عشق الهی و ذکر او میپردازد. مولانا میفرماید: «ای معدن بندگان! چه چیز او را دوست ندارم؟» «او ما را یاد میکند، پس چگونه او را فراموش کنم؟» «(خداوند) مقدر کرده است که قلبها و دهانها به او باشند،» «او نیکو کرد، لا اله الا الله!» این رباعی، بیانگر عشق و یاد دائمی خداوند در قلب و زبان، و نشاندهندهی شکرگزاری از این که خداوند، قلبها را به سوی خود جذب کرده است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی