مستم ز دو لعل شکرت ای مهرو
پستم ز قد صنوبرت ای مهرو
رویم چو زر است در غم سیمبرت
از دست مده تو این زرت ای مهرو
این رباعی به تأثیر زیبایی معشوق بر عاشق و بیقراری او میپردازد. مولانا میفرماید: «مستم از دو لب شکرینت، ای ماهرو،» «پستم (متواضعم) از قد بلندت، ای ماهرو.» «رویم چون زر است در غم قامت تو،» «تو این زر (وجود مرا) از دست مده، ای ماهرو!» این رباعی، بیانگر تأثیر مستکنندهی زیبایی معشوق بر عاشق، و درخواست عاشق برای حفظ وجود خود در این عشق که برای او ارزشمند است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی