گر جمله برفتند نگارا تو مرو
ای مونس و غمگسار ما را تو مرو
پرمیکن و می ده و همی خند چو قند
ای ساقی خوب عالم آرا تو مرو
این رباعی به درخواست عاشق از معشوق برای ماندن و ساقیگری میپردازد. مولانا میفرماید: «اگر همه رفتند، نگارا! تو نرو،» «ای مونس و غمخوار ما، تو نرو.» «(جام را) پر کن و بده و چون قند بخند،» «ای ساقی خوب عالمآرا! تو نرو!» این رباعی، بیانگر وابستگی شدید عاشق به معشوق و تمنای او برای بقای این حضور، و تشبیه معشوق به ساقی که با حضورش شادی و حیات میبخشد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی