در اصل یکی بد است جان من و تو
پیدای من و تو و نهان من و تو
خامی باشد که گویی آن من و تو
برخاست من و تو از میان من و تو
این رباعی به وحدت وجود و فنای خودی در حقیقت میپردازد. مولانا میفرماید: «در اصل، جان من و تو یکی بود،» «پیدای من و تو و پنهان من و تو.» «خامی باشد که بگویی: “آن من و تو (فرق دارد)،”» «(بلکه) من و تو از میان من و تو برخاست!» این رباعی، بیانگر یگانگی حقیقی انسانها در ذات الهی، و نشاندهندهی این که هرگونه تفکیک و دوگانگی، از نادانی و خامی است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی