ای جان جهان به حق احسانت مرو
مستم مستم ز شیر پستانت مرو
اندر قفسم شکر می افشان و مرو
ای طوطی جان زین شکرستانت مرو
این رباعی به درخواست عاشق از معشوق برای نرفتن و ماندن در کنار او میپردازد. مولانا میفرماید: «ای جان جهان! به حق احسانت نرو،» «مستم، مستم، از شیر سینهات نرو.» «در قفسم شکر بپاش و نرو،» «ای طوطی جان! از این شکرستان (محیط شیرین) نرو!» این رباعی، بیانگر وابستگی شدید عاشق به معشوق و تمنای او برای بقای این عشق، و تشبیه معشوق به منبع شیرین حیات و شادی.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی