من کی خندم تات نبینم خندان
جان بندهٔ آن خندهٔ بیکام و دهان
افسوس که خندهٔ ترا میبینند
و آن خندهٔ تو ز چشم خلقان پنهان
این رباعی به وابستگی شادی عاشق به شادی معشوق و پنهانی جمال او میپردازد. مولانا میفرماید: «من کی بخندم تا تو را خندان نبینم؟» «جان بندهی آن خندهی بیدهان (معنوی) است.» «افسوس که خندهی (ظاهری) تو را میبینند،» «و آن خندهی (حقیقی) تو از چشم مردم پنهان است!» این رباعی، بیانگر این است که شادی عاشق وابسته به شادی معشوق است و اشاره به پنهان بودن جمال حقیقی معشوق از چشم ظاهربین مردم.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی