رباعی شماره 1488 از دیوان شمس مولانا

گلباغ نهانست و درختان پنهان

صد سال نماید او و او خود یکسان

بحریست محیط و بی‌حد و بی‌پایان

صد موج ز موج او درون صد جان

تفسیر رباعی 1488 از دیوان شمس مولانا

این رباعی (تکرار رباعی 1453) به باطن دل و بی‌کرانگی آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دل، گلباغ نهان است و درختان پنهان،» «صد سال (مختلف) خود را نشان می‌دهد و خود او (در ذات) یکسان (ثابت) است.» «دریایی است بی‌کران و بی‌انتها،» «صد موج از موج او (حق)، درون صد جان می‌زند.» این رباعی، بیانگر این که دل هر انسان، عالمی پنهان و بی‌کران است، و نشان‌دهنده‌ی این که گرچه حق یکی است، اما تجلیات او متفاوت است.