رباعی شماره 1487 از دیوان شمس مولانا

گفتم مکن ایروت حسن خوت حسن

من دزد نیم مبند دستم بر سن

گفتا که کجائی تو هنوز ای همه فن

حقا که چنان شوی که کبرت ستسن

تفسیر رباعی 1487 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به نکوهش خودبینی و لزوم فنا در حق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «گفتم: “ابروی تو را نیکو مکن، خودت نیکویی (زیبا هستی)،”» «”من دزد نیستم، دستم را بر سن (چاقو) مبند.”» «گفت: “تو هنوز کجایی، ای همه‌فن (کسی که به فنون مختلف آگاه است)؟”» «”به راستی که چنان می‌شوی که کبرت، سست شود!”» این رباعی، بیانگر این است که زیبایی معشوق ذاتی است و نیازی به آرایش ندارد و اشاره به لزوم رهایی از خودبینی و کبر برای رسیدن به حقیقت.