رباعی شماره 1454 از دیوان شمس مولانا

دل برد ز من دوش به صد عشق و فسون

بشکافت و بدید پر زخون بود درون

فرمود در آتشش نهادن حالی

یعنی که نپخته است از آنست پر خون

تفسیر رباعی 1454 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به رنجش دل عاشق و لزوم پختگی در عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دیشب دل را با صد عشق و افسون از من برد،» «(آن را) شکافت و دید درونش پر از خون بود.» «فوراً فرمان داد که آن را در آتش بگذارند،» «یعنی که نپخته است، از آن است که پر از خون (درد) است!» این رباعی، بیانگر این که رنج‌های عشق برای پختگی دل لازم است، و نشان‌دهنده‌ی این که دل تا پخته نشود، نمی‌تواند عشق حقیقی را درک کند.