در بحر کرم حرص و حسد پیمودن
وین آب خوشی ز همدگر بربودن
ماهی ننهد آب ذخیره هرگز
چون بیدریا هیچ نخواهد بودن
این رباعی به لزوم رهایی از حرص و حسد در اقیانوس کرم الهی میپردازد. مولانا میفرماید: «در دریای کرم، حرص و حسد پیمودن،» «و این آب خوشی را از همدیگر ربودن.» «ماهی هرگز آب ذخیره نمیکند،» «چون بدون دریا، هیچ نخواهد بود!» این رباعی، بیانگر بیمعنایی حرص و حسد در برابر کرم بیکران الهی، و نشاندهندهی این که انسان بدون اتصال به حق، هیچ است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی