در بادهکشی تو خویش را ریشه مکن
وز باده و از ساده تو اندیشه مکن
با زنگی زلف او در آنور مجوی
اندیشهٔ باریک چنین پیشه مکن
این رباعی به عدم تعمق در ظواهر عشق و توجه به باطن میپردازد. مولانا میفرماید: «در بادهکشی (مستی عشق)، خود را ریشهکن (اسیر) مکن،» «و از باده و از سادگی (عشق) اندیشه مکن.» «با زلف سیاه او، در آن سو (ظواهر) مجوی،» «اندیشهی باریک چنین را پیشه مکن!» این رباعی، بیانگر لزوم رهایی از ظواهر و تعمق در باطن عشق، و نشاندهندهی این که نباید در عشق به جزئیات ظاهری پرداخت.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی