رباعی شماره 1429 از دیوان شمس مولانا

تا روی تو قبله‌ام شد ای جان جهان

نز کعبه خبر دارم و نز قبلهٔ نشان

با روی تو رو به قبله کردن نتوان

کاین قبلهٔ قالبست و آن قبلهٔ جان

تفسیر رباعی 1429 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به معشوق به عنوان قبله‌ی حقیقی و بی‌نیازی از قبله‌ی ظاهری می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «تا روی تو قبله‌ی من شد، ای جان جهان،» «نه از کعبه خبر دارم و نه از نشان قبله.» «با روی تو، رو به قبله کردن نتوان،» «که این (کعبه) قبله‌ی جسم است و آن (روی تو) قبله‌ی جان!» این رباعی، بیانگر این که معشوق حقیقی، قبله‌ی جان و روح عاشق است، و نشان‌دهنده‌ی برتری عشق حقیقی بر عبادات ظاهری.