ای مونس روزگار چونی بی من
ای همدم غمگسار چونی بی من
من با رخ چون خزان خرابم بیتو
تو با رخ چون بهار چونی بی من
این رباعی به پرسش عاشق از معشوق در مورد حال او در زمان فراق میپردازد. مولانا میفرماید: «ای مونس روزگار! بیمن چگونهای؟» «ای همدم غمگسار! بیمن چگونهای؟» «من با رویی چون خزان، خرابم بیتو،» «تو با رویی چون بهار، بیمن چگونهای؟» این رباعی، بیانگر بیقراری و غم عاشق در فراق معشوق، و نشاندهندهی این که او میخواهد بداند آیا معشوق نیز در فراق او دچار تغییر شده است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی