ای سنگ ز سودای لبت آبستان
از سنگ برون کشی تو مکر و دستان
آنجام چو جانیکه بدان کف داری
از بهر خدا از کف مستان مستان
این رباعی (با رباعی بعدی تکرار شده است) به قدرت معشوق در تبدیل و خلق و تمنای وصال میپردازد. مولانا میفرماید: «ای سنگ (جماد) از سودای لب تو باردار (آبستن) شود،» «از سنگ، تو مکر و حیله بیرون میکشی (قدرت داری).» «آنجا که جان را در کف خود داری،» «به خاطر خدا از کف مستی (مرا) نگیر!» این رباعی، بیانگر قدرت خارقالعادهی معشوق در خلق و تبدیل، و نشاندهندهی تمنای عاشق برای حفظ مستی و غرق شدن در عشق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی