آن حلوائی که کم رسد زو به دهن
چون دیگ بجوش آمده از وی دل من
از غایت لطف آنچنان خوشخوارست
کز وی دو هزار من توانی خوردن
این رباعی به لطافت و شیرینی معشوق و تأثیر او بر عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «آن حلوایی که (آنقدر لطیف است که) کمتر به دهان میرسد،» «دل من از او همچون دیگ به جوش آمده است.» «از شدت لطف، چنان خوشگوار است،» «که از آن، دو هزار من میتوانی خورد!» این رباعی، بیانگر لطافت بیحد و شیرینی معشوق، و نشاندهندهی تأثیر او بر دل عاشق و تمایل او به جذب بیحد از آن.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی