هر گه که دل از خلق جدا میبینم
احوال وجود با نوا میبینم
وان لحظه که بیخود نفسی بنشینم
عالم همه سر به سر ترا میبینم
این رباعی به تجلی معشوق در تمام عالم و دید وحدتبین عاشق میپردازد. مولانا میفرماید: «هر گاه که دل را از خلق جدا میبینم،» «احوال وجود را با شور و نوا میبینم.» «و آن لحظه که لحظهای بیخود (فنا) بنشینم،» «تمام عالم را سر به سر تو را میبینم!» این رباعی، بیانگر این که با رهایی از تعلقات و فنا در حق، عاشق تمام عالم را تجلی معشوق میبیند، و نشاندهندهی دید وحدتبین او.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی