مهتاب بلند گشت و ما پست شدیم
معشوق به هوش آمد و ما مست شدیم
ای جان جهان هرچه از این پس شمری
بر دست مگیر زانکه از دست شدیم
این رباعی به مستی عاشق در حضور معشوق و رهایی او از خود میپردازد. مولانا میفرماید: «مهتاب بلند شد و ما (در برابر آن) پست شدیم،» «معشوق به هوش آمد و ما مست شدیم.» «ای جان جهان! هر چه از این پس بشمری،» «بر دست نگیر، زیرا که از دست (کنترل) شدیم!» این رباعی، بیانگر غرق شدن عاشق در حضور معشوق و مستی بیحد او، و نشاندهندهی رهایی او از کنترل و هوشیاری در برابر این عظمت.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی