رباعی شماره 1322 از دیوان شمس مولانا

من خاک ترا به چرخ اعظم ندهم

یک ذره غمت بهر دو عالم ندهم

نقش خود را نثار عالم کردم

وز نقش تو من آب به آدم ندهم

تفسیر رباعی 1322 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به ارزش بی‌نهایت خاک معشوق و غم عشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «من خاک تو را به چرخ اعظم (آسمان بزرگ) نمی‌دهم،» «یک ذره از غمت را به خاطر هر دو عالم نمی‌دهم.» «نقش خودم (وجودم) را نثار عالم کردم،» «و از نقش تو (تجلی تو)، من آب (فیض) به آدم نمی‌دهم!» این رباعی، بیانگر ارزش بی‌نهایت معشوق و غم عشق او، و نشان‌دهنده‌ی این که عاشق حاضر نیست چیزی از معشوق را با عالم مبادله کند و فیض او را به دیگران دهد.