مائیم که پوستین بگازر دادیم
وز دادن پوستین بگازر شادیم
در بحر غمی که ساحل و قعرش نیست
نظارهگر آمدیم و پست افتادیم
این رباعی به رهایی عاشق از ظواهر و غرق شدن در دریای غم عشق میپردازد. مولانا میفرماید: «ماییم که پوستین را به گازر (شوینده) دادیم (از تعلقات رها شدیم)،» «و از دادن پوستین به گازر شادیم.» «در دریای غمی که ساحل و عمقش نیست،» «تماشاگر آمدیم و پست افتادیم (فانی شدیم).» این رباعی، بیانگر رهایی عاشق از ظواهر و غرق شدن او در اقیانوس بیکران غم عشق، و نشاندهندهی فنای او در این دریای بیکران.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی