مائیم که از بادهٔ بیجام خوشیم
هر صبح منوریم و هر شام خوشیم
گویند سرانجام ندارید شما
مائیم که بیهیچ سرانجام خوشیم
این رباعی به شادی ابدی عاشق و بینیازی او از پایان و سرانجام میپردازد. مولانا میفرماید: «ماییم که از بادهی بیجام (عشق بیواسطه) خوشیم،» «هر صبح روشنیم و هر شام خوشیم.» «(مردم) میگویند شما سرانجامی ندارید،» «ماییم که بدون هیچ سرانجامی خوشیم!» این رباعی، بیانگر شادی درونی و بیقید و شرط عاشق که از عشق بیواسطه حاصل میشود، و نشاندهندهی این که او نیازی به پایان و سرانجام ندارد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی