رباعی شماره 1287 از دیوان شمس مولانا

گفتم که مگر غمت بود درمانم

کی دانستم که با غمت درمانم

او از سر لطف گفت درمان تو چیست

گفتم وصلت گفت بر این درمانم

تفسیر رباعی 1287 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به طلب درمان از معشوق و کشف حقیقت درمان می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «گفتم که شاید غمت، درمانم باشد،» «کی می‌دانستم که با غمت، درمانم! (یعنی غم تو خود درمان است).» «(معشوق) از روی لطف گفت: “درمان تو چیست؟”» «گفتم: “وصالت.” گفت: “بر این درمان هستم!” (یعنی وصال درمان است).» این رباعی، بیانگر این که غم عشق خود نوعی درمان است و وصال، درمان اصلی، و نشان‌دهنده‌ی لطف معشوق در پاسخ به نیاز عاشق.