گر باده نهان کنیم بو را چه کنیم
وین حال خمار و رنگ و رو را چه کنیم
ور با لب خشک عشق را خشک آریم
این چشمهٔ چشم همچو جو را چه کنیم
این رباعی به عدم امکان پنهان کردن عشق و علائم آن میپردازد. مولانا میفرماید: «اگر باده را پنهان کنیم، با بوی آن چه کنیم؟» «و با این حالت خماری و رنگ و روی (مست) چه کنیم؟» «و اگر با لب خشک، عشق را خشک کنیم،» «با این چشمهی چشم که مانند جوی (اشک میریزد) چه کنیم؟» این رباعی، بیانگر این که عشق را نمیتوان پنهان کرد و علائم آن آشکار میشود، و نشاندهندهی جریان بیوقفهی اشک و نشانههای دیگر عشق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی