رباعی شماره 1232 از دیوان شمس مولانا

روزی به خرابات تو می میخوردم

وین خرقهٔ آب و گل بدر می‌کردم

دیدم ز خرابات تو عالم معمور

معمور و خراب از آن چنین میکردم

تفسیر رباعی 1232 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به فنای عاشق در عشق و دیدن عالم از دریچه‌ی آن می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «روزی در خرابات تو (مکان عشق) می می‌خوردم،» «و این لباس آب و گل (جسم) را بیرون می‌انداختم.» «دیدم که از خرابات تو، عالم آباد است،» «(پس) عالم را آباد و خراب از آن (عشق) چنین می‌کردم.» این رباعی، بیانگر رهایی عاشق از تعلقات جسمانی و دیدن حقیقت جهان، و نشان‌دهنده‌ی این که آبادانی و خرابی جهان، همه از عشق سرچشمه می‌گیرد.