رفتی و ز رفتن تو من خون گریم
وز غصهٔ افزون تو افزون گریم
نی خود چو تو رفتی ز پیت دیده برفت
چون دیده برفت بعد از او چون گریم
این رباعی به شدت فراق و فنای عاشق در پی معشوق میپردازد. مولانا میفرماید: «رفتی و از رفتن تو من خون میگریم،» «و از غصهی فزون تو، بیشتر میگریم.» «نه تنها تو رفتی، بلکه در پی تو دیدهام نیز رفت،» «چون دیده رفت، بعد از آن چگونه گریه کنم؟» این رباعی، بیانگر عمق درد فراق و فنای عاشق در پی معشوق، و نشاندهندهی این که حتی توانایی گریه کردن را نیز از دست میدهد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی