ذات تو ز عیبها جدا دانستم
موصوف به مغز کبریا دانستم
من دل چکنم چونکه به تحقیق و یقین
خود را چو شناختم ترا دانستم
این رباعی به شناخت حق از طریق خودشناسی و بینیازی از دل میپردازد. مولانا میفرماید: «ذات تو را از عیبها جدا دانستم،» «(تو را) موصوف به جوهر عظمت (کبریا) دانستم.» «من دل را چه کنم، چون به تحقیق و یقین،» «خودم را چون شناختم، تو را دانستم!» این رباعی، بیانگر این که شناخت حق از طریق خودشناسی صورت میگیرد، و نشاندهندهی فنای خود در حق که دیگر نیازی به واسطهی دل نیست.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی