رباعی شماره 1222 از دیوان شمس مولانا

دوش آمده بود از سر لطفی یارم

شب را گفتم فاش مکن اسرارم

شب گفت پس و پیش نگه کن آخر

خورشید تو داری ز کجا صبح آرم

تفسیر رباعی 1222 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لطف معشوق در شب و عدم توانایی شب در پنهان کردن او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «دیشب یارم از روی لطف آمده بود،» «به شب گفتم: “اسرارم را فاش مکن!”» «شب گفت: “آخر به عقب و جلو نگاه کن!» «تو خورشید (معشوق) را داری، من از کجا صبح بیاورم؟! (نمی‌توانم او را پنهان کنم).”» این رباعی، بیانگر حضور پرنور معشوق در شب که حتی شب نیز توان پنهان کردن او را ندارد، و نشان‌دهنده‌ی عظمت و روشنی حضور او.