دشنامم ده که مست دشنام توام
مست سقط خوش خوش آشام توام
زهرابه بیار تا بنوشم چو شکر
من رام توام رام توام رام توام
این رباعی به عشق بیقید و شرط عاشق و تسلیم او در برابر معشوق میپردازد. مولانا میفرماید: «دشنامم ده، که مست دشنام توام،» «مست (نوشیدن) سخنان ناشایستهی توام.» «زهراب (زهر) بیاور تا مانند شکر بنوشم،» «من رام توام، رام توام، رام توام!» این رباعی، بیانگر اوج تسلیم و عشق عاشق که حتی دشنام معشوق را نیز شیرین مییابد، و نشاندهندهی آمادگی او برای نوشیدن هر تلخی از دست معشوق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی