تا میرود آن نگار ما میرانیم
پیمانه چو پر شود فرو گردانیم
چون بگذرد این سر که درین آب و گلست
در صبح وصال دولتش خندانیم
این رباعی به فنای عاشق در راه معشوق و امید به وصال میپردازد. مولانا میفرماید: «تا آن نگار (معشوق) میرود، ما او را میرانیم (دنبال میکنیم)،» «چون پیمانه پر شود، آن را برمیگردانیم (مینوشیم).» «چون این سر که در این آب و گل است (این جسم خاکی) بگذرد،» «در صبح وصال، به دولت (نعمت) او خندانیم.» این رباعی، بیانگر تعقیب بیوقفهی معشوق تا فنای جسمانی، و نشاندهندهی امید عاشق به شادی و وصال در عالم باقی.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی