تا ظن نبری که از غمانت رستم
یا بیتو صبور گشتم و بنشستم
من شربت عشق تو چنان خوردستم
کز روز ازل تا با بد سرمستم
این رباعی به دوام مستی عاشق از عشق و عدم رهایی از غم آن میپردازد. مولانا میفرماید: «تا گمان نکنی که از غمهای تو رها شدم،» «یا بدون تو صبور شدم و نشستم.» «من شربت عشق تو را چنان نوشیدهام،» «که از روز ازل تا ابد سرمستم!» این رباعی، بیانگر پایداری عشق و مستی جاودانهی عاشق، و نشاندهندهی عدم رهایی او از غم عشق و صبر ناپذیری بدون معشوق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی