رباعی شماره 1182 از دیوان شمس مولانا

تا چند چو دف دست ستمهات خورم

یا همچو رباب زخم غمهات خورم

گفتی که چو چنگ در برت بنوازم

من نای تو نیستم که دمهات خورم

تفسیر رباعی 1182 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به تحمل رنج از معشوق و عدم رضایت از نقش ساده می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «تا کی مانند دف، سیلی‌های ستم‌های تو را بخورم؟» «یا همچو رباب، زخم‌های غم‌های تو را بخورم؟» «(تو) گفتی که مانند چنگ در آغوشت بنوازم،» «من نی تو نیستم که دم‌های (نفحات) تو را بخورم!» این رباعی، بیانگر رنج عاشق از ستم‌های معشوق، و نشان‌دهنده‌ی این که او نمی‌خواهد تنها ابزاری در دست معشوق باشد، بلکه خواستار نقش فعال‌تری در عشق است.