بر یاد لبت لعل نگین میبوسم
آنم چو بدست نیست این میبوسم
دستم چو بر آسمان تو مینرسد
میآرم سجده و زمین میبوسم
این رباعی به اشتیاق عاشق به معشوق و ابراز ارادت او میپردازد. مولانا میفرماید: «به یاد لب تو، لعل نگین (جواهری) را میبوسم،» «چون آن (لب) به دست نیست، این را میبوسم.» «چون دستم به آسمان (عظمت) تو نمیرسد،» «سجده میکنم و زمین را میبوسم.» این رباعی، بیانگر شدت اشتیاق عاشق به وصال معشوق و تمنای او برای رسیدن به او، و نشاندهندهی ابراز ارادت و تواضع کامل او حتی با بوسیدن زمین.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی