بر میکده وقف است دلم سرمستم
جان نیز سبیل جام میکردستم
چون جان و دلم همی نمیپیوستند
آن هر دو بوی دادم از غم رستم
این رباعی به فنای عاشق در شراب عشق و رهایی از غم میپردازد. مولانا میفرماید: «دلم سرمست، وقف میکده (خانهی عشق) است،» «جان را نیز فدای جام می کردم.» «چون جان و دلم به هم نمیپیوندیدند،» «آن هر دو (جان و دل) را بخشیدم و از غم رها شدم.» این رباعی، بیانگر بخشش جان و دل در راه عشق برای رسیدن به وحدت و رهایی از غم، و نشاندهندهی این که تنها در فنای کامل، آرامش حقیقی حاصل میشود.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی