بر زلف تو گر دست درازی کردم
والله که حقیقت نه مجازی کردم
من در سر زلف تو بدیدم دل خویش
پس با دل خویش عشقبازی کردم
این رباعی به عشق حقیقی به معشوق و دیدن حقیقت در او میپردازد. مولانا میفرماید: «اگر بر زلف تو (به کنایه از معشوق) دست درازی کردم (به تو نزدیک شدم)،» «به خدا که حقیقت را انجام دادم، نه مجازی را!» «من در سر زلف تو، دل خویش را دیدم،» «پس با دل خویش عشقبازی کردم.» این رباعی، بیانگر دیدن حقیقت وجودی عاشق در معشوق، و نشاندهندهی این که عشق به معشوق، در واقع عشق به حقیقت خویشتن است.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی