رباعی شماره 1163 از دیوان شمس مولانا

با ملک غمت چرا تکبر نکنم

وز غلغله‌ات چرا جهان پر نکنم

پیش کرم کفت چو دریا کف بود

چون از کف تو کفش پر از در نکنم

تفسیر رباعی 1163 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به لذت عاشق از غم معشوق و تمنای فیض از او می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «با پادشاهی غم تو چرا تکبر نکنم؟» «و از شور و غلغله‌ی تو چرا جهان را پر نکنم؟» «پیش کرم دست تو، دستم (کف) مانند دریا بود (وسیع)،» «چرا از دست تو، دستم را پر از دُر (فیض) نکنم؟» این رباعی، بیانگر این که عاشق حتی از غم معشوق نیز لذت می‌برد و بر آن افتخار می‌کند، و نشان‌دهنده‌ی تمنای او برای دریافت فیض بی‌کران از دست معشوق.