ای عشق که هستی به یقین معشوقم
تو خالق مطلقی و من مخلوقم
بر کوری منکران که بدخواهانند
بالا ببرم بلند تا عیوقم
این رباعی به تعریف عشق به عنوان خالق و تمنای اوجگیری در آن میپردازد. مولانا میفرماید: «ای عشق! که به یقین معشوق من هستی،» «تو خالق مطلقی و من مخلوق.» «برای کور کردن منکران که بدخواهان هستند،» «مرا بلند ببر تا اوج آسمان (عیوق)!» این رباعی، بیانگر این که عشق، خود معشوق حقیقی است و خالق همه چیز، و نشاندهندهی تمنای عاشق برای اوجگیری در این عشق برای رسوایی منکران.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی