رباعی شماره 1150 از دیوان شمس مولانا

ای دل چو بهر خسی نشینی چکنم

وز باغ مدام گل نچینی چکنم

عالم همه از جمال او روشن شد

تو دیده نداری که ببینی چکنم

تفسیر رباعی 1150 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به نکوهش غفلت دل و لزوم بینایی درونی می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «ای دل! چون برای هر خسی (ناچیز) می‌نشینی، چه کنم؟» «و (چون) از باغ (عشق) دائماً گل نمی‌چینی، چه کنم؟» «تمام عالم از جمال او (معشوق) روشن شده است،» «(اما) تو بینایی نداری که ببینی، چه کنم؟» این رباعی، بیانگر غفلت دل از زیبایی‌های حقیقی عشق و مشغول شدن به امور ناچیز، و نشان‌دهنده‌ی لزوم داشتن بینایی درونی برای درک جمال الهی.