رباعی شماره 1130 از دیوان شمس مولانا

اسرار ز دست دادمی نتوانم

وانرا بسزا گشاد می نتوانم

چیزیست درونم که مرا خوش دارد

انگشت بر او نهادمی نتوانم

تفسیر رباعی 1130 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به غیر قابل وصف بودن اسرار درونی و عدم توانایی در بیان آن‌ها می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «اسرار را از دست داده‌ام، نمی‌توانم (حفظشان کنم)،» «و آن را به درستی آشکار کنم، نمی‌توانم.» «چیزی درونم هست که مرا خوشحال می‌کند،» «(اما) نمی‌توانم انگشت بر آن بگذارم (توصیفش کنم).» این رباعی، بیانگر عمق و پیچیدگی اسرار الهی در وجود عاشق که فراتر از کلام است، و نشان‌دهنده‌ی لذت درونی او که قابل بیان نیست.