رباعی شماره 1129 از دیوان شمس مولانا

از هرچه که آن خوشست نهی است مدام

تا ره نزند خوشی از این مردم عام

ورنه می و چنگ و روی زیبا و سماع

بر خاص حلال گشت و بر عام حرام

تفسیر رباعی 1129 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به حرام بودن لذت‌های ظاهری برای عموم و حلال بودن آن‌ها برای خاصان می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «از هر چه که خوش است، همیشه نهی است،» «تا خوشی (ناپایدار) به این مردم عام راه نیابد.» «وگرنه می و چنگ و روی زیبا و سماع،» «بر خاص حلال گشت و بر عام حرام.» این رباعی، بیانگر تفاوت نگاه خاصان و عامه به لذت‌ها، و نشان‌دهنده‌ی این که لذت‌های حقیقی برای اهل معرفت، حلال است در حالی که برای عامه، موجب گمراهی می‌شود.