آنم که چو غمخوار شوم من شادم
واندم که خراب گشتهام آبادم
آن لحظه که ساکن و خموشم چو زمین
چون رعد به چرخ میرسد فریادم
این رباعی به تناقضات حال عاشق و قدرت درونی او میپردازد. مولانا میفرماید: «من آنم که چون غمخوار (غمخور) شوم، شادم،» «و آن لحظه که خراب شدهام، آبادم.» «آن لحظه که مانند زمین ساکن و خاموشم،» «مانند رعد، فریادم به آسمان میرسد.» این رباعی، بیانگر حالات متناقض عاشق که در غم نیز شادی مییابد و در خرابی نیز آبادی، و نشاندهندهی قدرت درونی او که حتی در سکوت نیز فریادش به عالم بالا میرسد.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی