رباعی شماره 1103 از دیوان شمس مولانا

آن کس که ببست خواب ما را بستم

یارب تو ببند خواب او را به کرم

تا باز چشد مرارت بی‌خوابی

و اندیشه کند به عقل ارجم ترحم

تفسیر رباعی 1103 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به درخواست از خدا برای چشاندن رنج بی‌خوابی به معشوق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن کس که خواب ما را بست (از ما گرفت)، من (به او) بستم (نفرین کردم).» «یارب! تو با کرمت خواب او را نیز ببند،» «تا دوباره تلخی بی‌خوابی را بچشد،» «و به عقل ارجمندش (عقل جزئی) ترحم کند (آن را نیز درک کند).» این رباعی، بیانگر رنج عاشق از بی‌خوابی در فراق معشوق، و نشان‌دهنده‌ی تمنای او برای این که معشوق نیز این رنج را تجربه کند تا بتواند حال عاشق را درک کند.