رباعی شماره 1102 از دیوان شمس مولانا

آنکس که به آب دیده‌اش میجویم

در جستن او روان چو آب جویم

امروز به گاه آمد و گفتا که سماع

نگذاشت که من دست نمازی شویم

تفسیر رباعی 1102 از دیوان شمس مولانا

این رباعی به جستجوی معشوق با اشک و تأثیر سماع بر عاشق می‌پردازد. مولانا می‌فرماید: «آن کس را که با آب دیده‌ام می‌جویم،» «در جستجوی او مانند آب رودخانه روانم.» «امروز به موقع آمد و گفت که سماع،» «نگذاشت که من دست نماز را بشویم (از شدت شور).» این رباعی، بیانگر شدت اشتیاق عاشق به معشوق و جستجوی مداوم او، و نشان‌دهنده‌ی تأثیر عمیق سماع بر عاشق که او را چنان غرق می‌کند که از انجام فرایض ظاهری نیز باز می‌ماند.