در خاموشی چرا شوی کند و ملول
خو کن به خموشی که اصولست اصول
خود کو خموشی آنکه خمش میخوانی
صد بانک و غریو است و پیامست و رسول
این رباعی به معنای واقعی خاموشی و برتری آن میپردازد. مولانا میفرماید: «در خاموشی چرا سست و خسته میشوی؟» «به خاموشی خو کن که اصلِ اصول است!» «آنچه را که خاموشی میخوانی، خودش کجاست؟» «(آن خاموشی) صد فریاد و بانگ و پیام و رسول است!» این رباعی، بیانگر این که خاموشی حقیقی، سکوت ظاهر نیست بلکه در آن صدها پیام و فریاد نهفته است، و نشاندهندهی اهمیت سکوت درونی برای دریافت حقایق.
لینکهای مفید دیگر: فال حافظ ، فال انبیاء ، فال مولانا ، گوگل
کلمات کلیدی: رباعی مولانا , دیوان شمس , رباعیات شمس , فال مولانا , مولانا , مثنوی معنوی , شعر فارسی , عرفان , غزلیات شمس , مولوی , تصوف , عشق , سماع , مثنوی , شعر عرفانی , قونیه , مراقبه , روحانی , فلسفه , خودشناسی , عارف , صوفی , مثنویپژوهی , شمس تبریزی , فال حافظ , دیوان حافظ , ادبیات فارسی , اشعار مولانا , مثنوی مولانا , قونیه مولانا , غزل , قصیده , شعر کلاسیک , موسیقی عرفانی , رقص سماع , مکتب مولانا , شعر درمانی , الهیات , حکمت , حقیقت , معرفت , طریقت , شریعت , وحدت وجود , فنا , بقا , نینامه , مکتوبات , فیه ما فیه , جلالالدین محمد بلخی